Het laatste Nieuws!

 

jan 2010 Winnaar Zilveren Camera 'Fotoverhaal van het jaar' 2009 met 'Controle'

www.zilverencamera.nl

 

Het juryrapport:

Het bestuur van de stichting Zilveren Camera heeft besloten de prijs niet meer te enten

op de nieuwsfotografie,maar de deelname ook open te stellen voor verhalende fotografen

die buiten de gedrukte pers publiceren.

De jury heeft dit jaar voor het eerst haar werk verricht met deze koerswijziging als richtlijn.

De oogst was gevarieerd en interessant, fotoreportages, een paar multimediale producties,

tijdschrift documentaires en een tiental boeken van fotografen.

De winnaar is Emilie Hudig, een fotografe van 34 jaar die voor de tweede keer getroffen

werd door lymfklierkanker. Emilie heeft van haar behandeling een aangrijpend, primair

fotodocument gemaakt, dat door voortreffelijke fotokeuzes en originele vondsten

als het afdrukken van e-mails van en aan haar behandelde arts,een boek is geworden

dat fascineert en ontroert.

Zelf schrijft ze in haar voorwoord. ‘Ik herinner me goed hoe gefrustreerd ik was

(bij de behandeling dertien jaar eerder) dat mijn leven werd stilgezet.

Ook nu verzette ik me tegen het idee dat ik in bed moest gaan liggen en me vol moest

laten gieten met gif. [...] Dus kocht ik een simpele, handzame, analoge camera,

die ik gemakkelijk overal mee naar toe kon nemen. [...] Door mijn beroep te blijven

uitoefenen en te blijven fotograferen, had ik het gevoel niet mijn héle normale leven

op te geven. [...]

Door zo mijn verhaal te vertellen, kreeg ik langzaam weer het gevoel controle te hebben,

niet over de ziekte, want dat kan niet, maar wel over mijn leven.

’ Het boek heeft als titel Controle. Ze heeft zichzelf, haar man en kind, familieleden,

artsen, etensborden, medische staat, e-mails, toegangsdeuren en bloedspiegels

gefotografeerd zonder ooit larmoyant te worden.

Het is een egodocument geworden zonder ego, rauw gefotografeerd, zonder zelfbeklag,

koel registrerend hoe artsen op je neerkijken als je hulpeloos in je ziekenhuisbed ligt,

hoe het spel van kinderen ondanks het drama doorgaat, bijvoorbeeld door moeders pruik

op te zetten, hoe aangedaan de echtgenoot is en de bezoekende ouders hun krantje lezen.

Nergens sentimenteel, dankzij een gevarieerd en goed gedoseerd ritme van foto’s, tekst

en lay-out.

Aangrijpende foto’s van de zieke fotografe worden afgewisseld door nog aangrijpender

foto’s vanafgeknipt haar in het afvoerputje van de douchecel, foto’s van een

ansichtkaartje aan de muur, van eetplateau’s, een infuuszak, een lachende arts op de gang,

de nachtelijke schemering met een lichtflits van de verre buitenwereld, een spuugbak naast

boterhammen, de schoonmaker die langskomt; ook het gewone leven gaat door.

Uitgeverij Mets & Schilt heeft er een prachtig gebonden boek in handzaam formaat van

gemaakt.

Het boek past geheel in het gedroomde scenario dat de stichting Zilveren Camera zich

voorstelt, zoals op haar site wordt verwoord: ‘De winnende productie is een sterk verhaal

met diepgang, gebaseerd op visuele onderzoeksjournalistiek en van een omvang die recht

doet aan het belang van het behandelde onderwerp.’

Peter van Dijk, voorzitter jury Fotoverhaal van het Jaar

 

Expositie 'Controle' in het FOAM3h; opening 28 mei- 8 juli 2009. www.foam.nl

 

28 mei 2009 Boekpresentatie

Controle | In control

Uitgeverij Mets&Schilt

ISBN 9789053306840

NUR 653/876

128 pagina's

Winkelprijs: 19,90

 

Verkrijgbaar bij:

www.schiltpublishing.com

http://www.luxphotogallery.com/mets-schilt/item/terug/130/titel/controle/letter/C/

Er zijn vooraf heus redenen te bedenken waarom je niet naar de foto’s van Emilie Hudig

(1973) in het Amsterdamse Foam zou moeten gaan kijken. Hier wordt het persoonlijke

relaas verteld van een jonge vrouw in gevecht met lymfklierkanker. Een project dat kan

ontaarden in een zelftherapeutisch verslag zonder kritische distantie, waar de bezoeker

doorgaans weinig mee kan. Want wat moet je daar in vredesnaam van vinden, behalve

dan dat het zielig is?

Bovendien – de Britse Jane Goody sterft op televisie, doodzieke jongeren worden

gevolgd door BNN. In de jaren tachtig al fotografeerde Nan Goldin haar aan aids lijdende

vrienden. Wat heeft Emilie Hudig, inmiddels weer gezond verklaard, daar nog aan toe te

voegen?

Verbazingwekkend veel eigenlijk. Is Hudig dan niet zielig? Heus wel. Maar vooral is ze,

ondanks haar persoonlijke betrokkenheid. een verdraaid goede fotograaf.

Met Controle (tentoonstelling plus boek) heeft ze zich, na het winnen van de

Photo Academy Award in 2007, opnieuw bewezen.

Natuurlijk zijn er bekende beelden: chemokuren, haaruitval, de lege blik van iemand die

erg ziek is. Maar wat opvalt, is het standpunt dat Hudig tijdens haar ziekte innam:

letterlijk dat van iemand in een bed of in een stoel.

De mensen om Hudig heen zijn steeds enigszins van onderen geportretteerd.

Dat verleent de foto’s een vreemd soort intimiteit, omdat hun blikken niet voor de kijker

maar voor de zieke zijn bedoeld. Zo is de foto van Hudigs kapper, treurig om het verlies

van zoveel haar, misschien wel de ontroerendste van de serie. Het lijkt alsof de zieke haar,

in de rol van fotograaf, probeert te troosten met de camera.

En nu? Waarschijnlijk geen zwart gat voor Hudig. Wie dit tot een goed einde heeft gebracht,

bezit zoveel talent en levenskracht, dat een volgend project vast niet lang zal uitblijven.

 

Nog meer Pers

28 januari 2010:Interview in de Volkskrant

 

15 juni 2009: Recensie 'Controle' in NRC next door Janna Laeven. 5*****sterren! 

6 juni 2009: selectie uit mijn boek 'Controle' in Volkskrant Magazine met een interview door Machteld Vos.

 

29 mei 2009: AT5, Kort Amsterdams

http://www.at5.nl/tv/kort-amsterdams/aflevering/3350

 

22 mei 2009: Radio 1, Avro de Praktijk

 

 

29 mei t/m 8 juli 2009